Carpe Diem

Srodek Afryki (czyli o najbardziej "afrykanskim" kraju z krajow Afryki jaki widzialem)

Przed opuszczeniem polnocnego Kamerunu zaliczylem jeszcze buziaka od pieknej afrykanerki. A zdarzylo sie to tak. Wchodzimy do knajpy a tam gotuje mamuska i trzy jej corki. Siadamy, zamawiamy jedzenie i saczymy piwko. A te trzy dziewczyny sie kreca. Wysokie i ksztaltne. Zauwazylem, ze jedna sie przebrala w inna spodnice a druga zalozyla skorzana torbe przez ramie. Po jedzeniu jedna z nich podchodzi i pyta sie kiedy wrocimy. No ja mowie, ze moze za 15 lat z moim synkiem. A z synkiem - to Tys zonaty? No tak. Piekne siostry - mowie. Przy wyjsciu jedna z nich wyraznie nie chce poscic mojej dloni. No i tak patrzymy na siebie przez chwile i w koncu dostaje buziaka w policzek i odjezdamy do Maroua.

Kolejne dni znowu sa ciezkie. Najpierw 8 godzin drogi autobusem do N'Gaoundere. 6 godzin czekania na pociag. Od razu po przyjezdzie do Ngaoundere poszlismy kupic bilety, ale nie do stacji koncowej, tylko do lezacej z srodku drogi. Bileciarz mowi, ze on sprzedaje bilety tylko do stacji koncowej. Okienko sprzedajace bilety do stacji posrednich bedzie otwarte za 3 godziny. Czekamy te 3 godziny z pobliskim barze jedzac u babki pieczona rybke. Jestem zmeczony. Polozylem sobie plecaki na ziemi i leze rozmyslajac. Doszedlem do wniosku, we motocykl jest tutaj praktycznie podstawowym srodkiem komunikacji. Jedyne czego nie widzialem to motocykla przewozacego samochod. 4 dorosle osoby plus 2 dzieci (jedno na baku a drugie wisi w huscie u matki siedacej na koncu) to norma. Widzialem motor przewozacy drugi motor, szafe, 200 litrow paliwa a nawet plyte sklejkowa o wymiarach 2 na 4 metry. Gosciu po prostu ciagnal jeden koniec po ziemi. No, ale to jeszcze nie koniec
 pobytu. Moze cos ciekawego jeszcze zobaczymy!

W srodku nocy wysiadamy w Belabo. Tam bierzemy autobus do Bertoua - glowego miasta w tym rejonie. Ledwo autobus ruszyl i po 500 metrach staje z piskiem opon. Kierowca i jego pomocnik wyskakuja i sciagaja kogos z dachu. Jest jakas szarpanina. Nie wiem czy ktos chcial za darmo przejechac, czy tez chcial z gory sciagnac bagaze. W Bertoua pomaga nam wojskowy ktorego poznalismy zaraz po wyjsciu z pociagu. Pokazuje gdzie mamy kupic bilety na kolejny odcinek drogi. Potem bierze nas do spleluny "Barack Obama". Jest 2-ga w nocy. Siedza tak jakies mety. Jakis podpity gosciu wykonuje jakies zwolnione wygibasy obserwujac siebie samego w lustrze. Wojak stawia nam po piwku i po pol godzinie spadamy na nasz autobu, ktory mial odjechac okolo 2.30. Odjechal dopiero o 5-tej. Jest ciemno i nie widac nic wokolo. Czuje jednak, ze droga jest ciezka. Kiedy robi sie jasno okolo 6.30 sytuacja staje sie jasna. Jedziemy czerwonawa kurzysta droga. Cale moje spodnie, koszula, twarz w kolorze cegly. Wygladamy zalosnie, ale dotqrlismy do Batouri! Od momentu wyjazdu z Maroua minelo 26 godzin.

Szybko cos jemy, prysznic i do lozka. Budzimy sie o 2-giej i odkrywamy, ze gdzies zgubilismy Pawla ksiazeczke szczepien. To bardzo niedobra wiadomosc na 1 dzien przed przekroczeniem granicy do Republiki Srodkowej Afryki (RSA). Idziemy cos zjesc i obgadac co w tej sytuacji zrobic. Wchodzimy do knajpy i jak spod ziemi wyrasta podpity koleszka i mowi, ze tu tylko jest piwo i on nas zaprowadzi do knajpy. Wychodzimy na zewnatrz, gwizd i mamy é moto-taxi. Siedzimy w tej knajpie, koles tez i przypominam sobie, ze mam skan Pawla szczepienia na koncie emailowym. Tylko, ze w Batouri nie ma internetu. Wspominam o tym naszemu koleszce o imieniu Ivo i jak to bywa w Afryce wszystko mozna zalatwic. On zna odpowienich ludzi. Taka okazja chyba nie natrafia mu sie czesto by mozna bylo cos zalatwic dla bialasow. Najpierw chce kase na napelnienie konta telefonu komorkowego, by zwolac odpowiednich ludzi. Potem trzeba na nich czekac - najprzyjemniej oczywiscie przy piwku. Po
 jakis 40 minutach pojawia sie wreszcie pierwszy gosciu i jest kolejna okazja do piwka. W koncu jedziemy do biura Camtel'u glownej firmy komunikacyjnej Kamerunu. Brakuje jeszcze jednego goscia, ktory ma klucze do pokoju z komputerem. W koncu przyjezdza. Komputer wolny. Na zalogowanie potrzebujemy 10 minut. W koncu udaje nam sie scignac ten cholerny plik, ale drukarka nie ma tonera. Wycigam pojemnik z tonerem i trzese nim tak, ze reka az boli. Udalo sie. Cos tam widac. Nas koles Ivo dumny jak paw. Trzeba teraz oblac udane zalatwienie sprawy. Akurat byl mecz Kamerun-Nigeria i Kamerun wygral 2:0 i cale miasto oszalalo. Do naszego stolu dolaczli jacys koleszkowie i rachunek oczywiscie przyszedl do nas. No nic, ale mamy to co chcielismy. Idziemy na miasto cos zjesc. Batouri to miasto polozone z dzungli. Ma dwie gliniaste drogi i wszedzie unosi sie kurz. Ale mimo tego kobiety chodza czysto ubrane i czasami w jakis zgrabniutkich bucikach. Jemy smazona rybe od
 kobiety siedzacej w grillem na ulicy.

Dzis wazny dzien - przekraczmy granice. Wstajemy do 4.15, bo autobus ponoc wyrusza o 5-tej. Ostatecznie ruszylismy o 6.30. W miedzyczasie bylo przerzucanie bagazy z dachu na dach, bo ponoc zmienil sie autobus. Potem dlugo nikt nie wsiadal i nagle na jakis niewidzialny znak ludzie zaczynaja wchodzic. Przez 20 minut odbywa sie kompresja pasazerow i potem wreszcie odjazd. Jest to najbardziej zniszczony  autobus jakim jechalismy. Siedzenia zrobione sa z chamsko pospawanych rur. We wiosce zaraz za Batouri ktos pokazuje, ze cos jest nie tak pod autobusem. Cieknie paliwo. Dziura jest u gory baku, wiec chlopacy odpompowuja czesc ropy i baniak wrzucaja pod jedzenie pasazerow. Droga jest zwirowa. Od czasu do czasu mijamy jakies pojedyncze wioski. Poza tym las. Od czasu do czasu przejedzie jakas ciezarowka ze scietymi pniami ogromnych drzew. Okolo 8-tej docieramy do Kentzou - miasteczka lezacego na granicy z RSA. Napotykamy bialych pracujacych w RSA w szpitalu i dostajemy cenne wskazowki. Pieczatke wyjazdu z Kamerunu dostajemy zaraz potym jak urzednik skonczyl jesc obiad. Granica rozciaga sie na dlugosci 10 kilometrow. Bierzemy wiec moto-taxi. Kierowca do malego bagaznika przywiazuje nasze 2 plecaki i sam siada na baku. Ja siedze w srodku i uzywam na nogi podporek kierowcy. Pawel ma podporki pasazera. Nogi kierowcy wisza w powietrzu. Jedziemy. Do rzeki stanowiacej wlasciwa granice sa 2 szlabany obstawione przez wojsko kamerunskie. Sciagaja od nas po 2000 CFA za "oplate administracyjna", czyli przegladniecie paszportu. Wjezdzamy do RSA. Tam jest chyba z 8 roznych budynkow kontrolnych, ale my musimy zaliczyc jedynie 3: wojsko, policje i kontrole sanitarna. Kazdy sciaga kase, ale goscie sa mili. Pawlowi za "odpowiednia" oplata wystawili nawet oryginalne swiadectwo szczepienia. W naszym motorze mamy flaka w tylnim kole. Kierowca gdzie pojechal po pompke. Musimy jeszcze dojechac do Gamboula, by dokonczyc formalnosci
 i zlapac transport do Berberati. Pompujemy szybko kolo i jedziemy. Po paru minutach znowu flak. Pompujemy; wskakujemy na motor i jedziemy ile sie da. Docieramy do Gamboula i dostajemy pieczatki wjazdowe. Jestesmy w RSA!

Stoi mala toyota; ktora odjedzie do Berberati jak sie zapelni. Nawet nie trwa to dlugo. Droga jest piekna. Dokladnie taka Afryke chcialem zobaczyc. Czerwona droga i sciany zielonej dzungli po obu stronach. Pierwsza kontrola. Gdzie jedziecie? Macie oficjalne papiery, ze jestescie turystami? Nawet jakbysmy mieli, to byloby kolejne pytanie o jakis papier. Potem trzeba zaplacic za przejazd. Jestesmy na to przygotowani. Placimy tyle ile goscie chca. To ich kraj i terytorium. Slyszalem, ze kiedys wyplaty dla wojska nie byly wyplacana przez 3 lata, bo rzad nie mial kasy. A z czegos trzeba zyc. Nawet sie nie denerwuje na te oplaty. Przez te 50 euro nie zbiednieje. Zanim dojechalismy do Berberati byly jeszcze 3 kontrole. Cena za przejazd rosla w miare jak zblizalismy sie do miasta. Kierowca byl na tyle mily, ze podrzucil nas do misji katolickiej. Caly dzien praktycznie nic nie jedlismy. Wychodzimy do miasta po bagietki i puszki sardynek. W naszym pokoju nie ma swiatla. Nagle widze, ze cos rusza sie na naszej bagietce. Oswietlamy latarke a tu duzy jak kciuk karaluch. Palaszujemy jedzenie i spac.

Rano witamy sie w ksiedzem misji. Ponoc pracuje tu Polak, ale dzis musial pojechac do stolicy RSA - Bangui. Inny ksiadz, lokalny zabiera nas na przejazdzke po miescie. Po 1 dniu w RSA moge stwierdzic, ze przynajmniej ta czesc kraju jest bardzo przyjazna. Mam nowy problem ze zdjeciami. Kiedy tylko wyciagne aparat od razu mam w obiektywie cala zgraje dzieciakow i trudno mi wyselekcjonowac jedno. Zdecydowanie jak na razie to najbardziej "afrykanski" kraj z krajow Afryki jakie widzialem.

Jutro ruszamy na poludnie do Bayanga i parku Dzangha-Sangha.

Krzysiek

Wrozby z gor Mandara i zyrafy w Waza

    Problem z naganiaczami ciagnal sie az do momentu kiedy zamknely sie drzwi do autobusu odjezdzajacego do Mokolo. Nie bylo bezposredniego do Rhoumsiki i pojechalismy do Mokolo, bo w Mokolo odbywa sie wlasnie targ i latwo bylo sie dostac. Targ jest bardzo rozlegly. Sprzedaje sie tu wszystko: zywe kurczaki, pieczone miesko, anteny satelitarne, uzywana odziez. Mozna tez na miejscu skrocic lub przedluzyc spodnie. Kazdy cos tu znajdzie. Targ jest zawsze bardzo kolorowy, ale stanowi dla mnie bardzo trudne miejsce do fotografowania. Bardzo ciezko jest wychwycic jakis konkretny szczegol. Ogromna czesc zajmuja uzywane ubrania. Kiedys czytalem jak wyglada dystrybucja uzywanych ubran. Pochodza one glownie z Europy Zachodniej i cala siatke obsluguja Arabowie lub Hindusi. Jedynie oni maja tak rozlegle kontakty by zapewnic dystybucje po najmniejsze zakatki Afryki.

    Robi sie goraco i idziemy na zimne piwko. Dosiada sie dwoch wojskowych, podajemy sobie rece i po chwili cykamy sobie z nimi zdjecia. Szkoda, ze nie moglismy zostac dluzej. Moze daliby postrzelac z pistoletu.

    Ladujemy sie do autobusu do Rhoumsiki. Maly mikrobusik, ale ujdzie upchac 22 osoby. Jakos utkwilo mi w glowie, ze podroz trwa godzine. Blad! 3 godziny. 3 godziny siedzialem skulony siedzac na kole odwrocony plecami do kierowcy. Pomyslalem sobie, ze pakowacze sardynek w celu poprawy wydajnosci powinni przyjechac na szkolenie do Mokolo i zobaczyc jak sie pakuje ludzi na trasie Mokolo-Rhoumsiki.

    Rhoumsiki to ladna wioska. Jej glowna cecha jest piekne polozenie. Obok sa bardzo strome pilary wulkaniczne. Jednak prawdziwy urok i charakter Gor Mandara mozna poznac jedynie po opuszczeniu Rhoumsik'ow. Tak wiec nastepnego dnia o 7 rano pakujemy plecaki i z przewodnikiem ruszamy w gory. Poczatkowo ostro schodzimy w dol. Praktycznie zaraz za wioska zauwazamy sznureczek kobiet niosacych sterty drewna na glowach. Ponoc taki preceder jest codziennie. Schodza o 5 rano i okolo 7-mej sa z powrotem. Czesc z nich niesie na plecach malutkie dzieci. Na dnie doliny dochodzimy do wyschnietego koryta rzeki. Wzdluz rzeki biegnie granica z Nigeria. Kluczymy tak z jednego brzegu na drugi i raz jestesmy w Nigerii, raz w Kamerunie. Zaraz potem napotykamy na malutka wioske i tam zdziwienie. Malutka szkola. Jest tylko jedna sciana i dach ze slomy. Z przodu siedzi nauczycielka. Sa 3 lawki w ktorych siedza mamuski z dziecmi. Kontynuujemy nasza wedrowke wsrod wzgorz Gor
 Mandara. Wszystko wokol zasloniete jest mgielka Harmattanu.

    Okolo poludnia robimy sobie 2 godzinna przerwe, bo robi sie goraco. Czasem przychodza z ciekawosci ludzie z pobliskich chatek. Idziemy sobie tak podczas fantastycznej ciszy. Wiatr fajnie chlodzi cialo. Nagle slysze jakies bzyczenie. Jak w ulu. Zblizamy sie do Roufta a tam odbywa sie dzis targ. Tak liczy sie tu dni. Jaki dzis dzien? Targu w Roufta. A jutro? Targu w Mogode. Za 5 dni targ znowu bedzie w Roufta i cykl sie zamknie. Targ ma zupelnie inny charakter niz w Mokolo. Jest to raczej spotkanie towarzyskie niz handlek. Wiekszosc straganow sprzedaje piwko domowej roboty. Pije sie je z pookraglych pojemnikow zrobionych z jakiejs dyniowatej rosliny. Jakas kobieta podaje mi takie naczynko wypelnione brazowawym, metnym plynem, ale wyjasniam, ze boli mnie brzuch. Tam tez kupujemy kurczaka na kolacje. Nocujemy w Roufta w chacie glownego szefa. Jego rola to dawanie slubow, sluchanie argumentow przy sporach i rozwodach. Kilka razy do roku jest tez spotkanie starszyzny. Wioska nie ma pradu. O 10.30 robi sie cicho. Slychac jedynie co jakis czas postekiwania jakiegos osla.

    Nastepnego dnia budza nas piania koguta. Ruszamy dalej w droge. Wieczorem dochodzimy do miejscowosci Gamba. Dzis odbywa sie tu wesele. Idziemy popatrzec. Na malej laczce jest chyba ze 400 osob. W jednym krancu chodzi generator i jest przykryty kolczastymi roslinami by nikogo nie kusilo cos tam krecic. 3 kolesi na gitarze, bebenku i tamburynie wybija prosty rytm. Sa przerwy miedzy utworami, ale ja mam wrazenie ze graja w kolko to samo. Zeby wejsc do srodka i tanczyc trzeba na jedna z kilku kupek dac troche pieniedzy. Nasz przewodnik idzie sie zapytac, czy my mozemy uczestniczyc i robic zdjecia. Uzyskuje zgode. Wskakujemy na srodek i wyciagamy aparaty. Za chwile mamy przed soba jakis dwoch grubasow z Nigerii, ktorzy cos krzycza i wylapuje tylko jedno slowo: money. Robi sie glosno i instynktownie czuje, ze do szarpaniny i bojki nie jest daleko. Wycofujemy sie i probujemy zalagodzic atmosfere podajac chlopakom reke. Wracamy do naszego domku. Jemy ryz z lokalnym sosem. Potem rozkoszujemy sie chwila. Ogladamy gwiazdy. Nagle widze przy nodze jakis cien. Instynktownie strzepuje to cos z nogi i zapalam latarke: skorpion. Maly, moze ma 4 centymetry. Dzis spimy w tradycyjnej okraglej chacie. Nie zauwazamy zadnych malych stworzonek wokol, ale mimo tego rozkladmy siatke.

    W 3-cim dniu wracamy do Rhoumski. Idziemy na pobliskie wzgorze by popatrzec na wioske z gory. Wioske widac ladnie ale wszystko wokol jest zasloniete Harmattanem. Poszlismy tez do lokalnego wrozbity. Ta tradycja jest ponoc przekazywana z ojca na syna. Wrozy sie za pomoca kraba. Jest miska wypelniona woda i piaskiem. W misce jest mnostwo roznych patykow i krazkow z roznymi oznaczeniami. Zadaje sie pytanie. Le fetisheur cos tam szepce krabowi, ktorego trzyma w rece i wrzuca go do miski i przykrywa druga miska. Po paru minutach odkrywa kraba i patrzy co narozrabial. A wiec: w nowej pracy w ktorej zaczynam po powrocie bede mial super sukcesy oraz nasza podroz w Wiktorkiem na motorach dookola Afryki dojdzie do skutku, ale musimy przed wyruszeniem dac ludziom wokol nas jakies prezenty. (ha, ha, ha.. czekam! - J.  :-)).

    Nastepnego dnia opuszczamy Roumsiki. I tu male zdziwienie. W Afryce autobus odjezdza wtedy gdy sie zapelni, a nie wtedy gdy jest godzina odjazdu. Normalnie oznacza to opoznienie, ale dzis zapelnil sie szybko i kierowca trabil przed naszym hotelem a my szybko wsuwalismy resztki sniadania ze stolu.

    Zmierzamy teraz  na polnoc w strone parku narodowego Waza.  Roumsiki poprzez Mokolo, Koza, Mayo i Mora jedziemy do parku narodowego Waza. Na poczatku jedziemy piaskowa droga wzniecajac tumany kurzu, ale potem zjezdzamy na asfalt. Asfalt jednak wcale nie oznacza szybszej, czy spokojniejszej jazdy. Dziury sa takie, ze spokojnie mozna urwac kolo. Mijamy cale konwoje zdezelowanych ciezarowek z rejestracja z Czadu lub Nigerii. Dosc czesto ciezarowki stoja na poboczu. Cos sie zepsulo i kierowca probuje sam naprawic. Czasem czeka na jakas czesc, ktora ktos mu dowiezie. Ciezarowki sa zaladowane niemilosiernie.

    W parku Waza mieszkamy w prostym domku polozonych zaraz kolo bramy wjazdowej. Kierownik parku pozwolil nam wjechac za darmoche jeszcze tego wieczora. Po chwili szukania znalezlismy stadko zyraf, ktore plynnie jakby plynac porusza sie po stepie.  Natepnego ranka jeszcze przed switem ruszamy znowu do parku. Mamy obowiazkowego straznika, ktory wszystko zauwaza szybciej niz my. W koncu udalo nam sie zobaczyc pare rodzajow gazeli, pare stadek zyraf, dzika swinie (warthdog), bociany marabou, sepy. Szukalismy slonia, ktorych jest ponoc w parku 1402, ale jakos sie pochowaly.

    Safari w takim parku nie przypomina safari w Kalifornii, gdzie co 2 minuty widac innego zwierzaka. Jest to prawdziwy eco-system, gdzie kazde zwierze potrzebuje sporo terenu by wyzyc. Musi byc zbudowany food-chain. Na safarii potrzeba duzo cierpliwosci. Czasem jedzie sie godzine i nic nie widac. Ale potem nagle jest entuzjazm, bo na przyklad wypatrzylismy zyrafy. W sumie jezdzilismy z przerwami okolo 6 godzin. Wytrzeslo nas.

    Na tym konczymy pierwszy tydzien pobytu w Kamerunie. Zamykamy pobyt na polnocy i udajemy sie w bardziej zielone miejsca, gdzie stykaja sie 3 kraje: Kamerun, Kongo i Republika Srodkowej Afryki

Krzysiek

Zaczynamy od Maroua

Mielismy zaczynac w Ndjamenie w Czadzie, ale odstraszyla nas cena. Droga wiza, dosc drogi bilet lotniczy i w dodatku niepewnosc czy rebelianci ponownie nie zaatakuja. Za duzo na to by spedzic 1 dzien w Czadzie.

Polecielismy wiec do Yaounde. Male przygody zaczely sie juz na lotnisku. Samolot sie duzo spoznil i bylo juz ciemno. Dlugo czekalismy az wyjada bagaze i zostalismy jako jedyni biali na lotnisku. Przy wymianie pieniedzy mielismy sporo swiadkow, ktorzy bacznie obserwowali gdzie chowamy kase. Jechac z tymi samymi kolesiami ich samochodem do miasta nie za bardzo nam sie podobalo. Splawienie ich tez nie przyszlo latwo. Po wyjsciu z terminala okazalo sie, ze nie ma ani jednej legalnej taksowki. Nic wokol. Zlitowala sie nad nami jakas kobieta i zadzwonila po takse. Po godzinie czekania przyjechal jakis koleszka naszych niaganiaczy i z obstawa 3 kolesiow wszyscy zapakowalismy sie do malej Toyoty. Obylo sie bez wiekszych incydentow, poza tym, ze taksiarz chcial za kurs na lotnisko i z powrotem. Po malej klotni udalo nam sie obnizyc cene.

Yaounde bylo do zniesienia. Ogolnie nie lubie duzych miast, a Afrykanskie duze metropolie raczej nie maja charakteru. Poszlismy kupic bilety na pociag do polnocnego Kamerunu - do N'Gaoundere. Chcelismy kuszetki, ale zalapalismy sie jedynie na 1-sza klase. Jazda minela dosc szybko, ale ogolnie pociag wlekl sie niesamowicie. Zatrzymal sie chyba na 10 czy 12 stacjach, gdzie odchodzil handelek a dla mnie byla to okazja do zdjec. Milo rozgardziaszu panuje tu porzadek, ktorego nalezy sie dopatrzyc. W pociagu kupilismy bilety na autobus na polnoc do Maroua.

Po przyjezdzie pociagu do N'Gaoundere nastepuje wielkie zamieszanie. Setki ludzi, tysiace walizek, workow, tobolkow wypelza z pociagu. Zaczalem robic troche zdjec, ale zaraz znalazl sie ktos, komu sie to nie podobalo. Udalem, ze zepsul mi sie aparat i poszedlem. Autobusem do Maroua jechalismy 8 godzin. Jest troche posterunkow wojskowych na drodze, ale papiery mamy w porzadku wiec nikt sie nie czepia. Droga przebiega przez dosc fajne rejony. Duzo jest tradycyjnych chatek ze strzecha ze slomy. Nie jest tak piaskowo jak w Nigrze, ale ciagle jest to Sahel.

Do Maroua przyjechalismy dokladnie po 24-ch godzinach od wyjazdu z Yaounde. Bylismy troche zmeczeni bo to te 24 godziny i 6 godzin przesuniecia czasu. Atmosfery nie polepszyl fakt, ze nagle pojawili sie naganiacze, ktorzy dostali cynk, ze jedziemy do Maroua juz od kogos w N'Gaoundere. Probowalismy ich splawic, ale ciezko. Wogole nie widzimy zadnych bialych wokol, wiec chyba zarobek slaby i trzeba walczyc wyjatkowo agresywnie. Po godzinie mielismy 4 gosci licytujacych sie za ile i gdzie moga nas zawiesc. Powiedzielismy, ze przemyslimy i damy im znac jutro. Nie chcac nikogo obrazac postanowlismy, ze z kazdzym pojedziemy w 1-no miejsce. Rano byla znowu licytacja i przyznam sie troche mialem juz dosc i sie wkurzylem i byl koniec negocjacji. Z nikim nigdzie nie jedziemy! Po skromnym sniadanku poszlimy pochodzic po Maroua. Pierwsza byla wizyta w farbiarni skor. Jest tam caly proces od garbowania swiezych skor do ich farbowania i zmiekczania. Fajnie to przebiega. Na koniec chief byl zaszczycony nasza wizyta i chetnie pozowal do zdjec. Maroua podoba mi sie. Czuc klimat miasteczka Sahelu. Wszedzie pyl i kurz. Teraz jest zreszta pora Harmatanu. Wszedzie biegaja kury i psy. Taksowek nie ma, ale wsiada sie we 3-ch na jeden motocykl i za pare groszy jest sie tam, gdzie chce. Ogromnie podobaja mi sie tutejsze kobiety. Po pierwsze wyprostowana sylwetka. Po drugie kolorowe ubranie. No i brzydkie tez nie sa. Ogolnie widze, ze ludzie sa przyjazni. Po chwili gadki prawie kazdy pozwala sobie zrobic zdjecia. Chlopaki z naprawy motocykli 'Garage de Barack Obama' byli wrecz zachwyceni!

Jutro jedziemy do Rhumsiki i tam chcemy sie poszwedac po gorach z jakies 4-5 dni. Dalsza relacja po powrocie.

Krzysiek

Juz sa na miejscu!

Dojechali szczesliwie.   Teraz przemieszczaja sie pociagiem na polnoc Kamerunu (24 godzinna podroz) skad pewnie bede pierwsze relacje Krzyska. 

J.

Czekamy na pierwsze wiadomosci z Yaounde

Z niecierpliwoscia czekamy w domu na pierwsze wiadomosci z Yaounde.  Panowie wyjechali z domu 31 godzin temu i jak na razie nie mamy jeszcze od nich zadnych wiadomosci...  Rzeczywiscie z drugiej strony wyglada to wszystko inaczej, straszniej i niepewniej.   W momencie gdy my tutaj w domu sie troche denerwujemy z braku informacji, nasi panowie pewnie rozkoszuja sie egzotycznym klimatem, leniwie szukajac gdzies internetu w chaotycznym i kolorowym miescie.  Mamy nadzieje, ze pirewsze wiadomosci zaraz wylonia sie z cyberprzestrzeni...

J.

Pierwsze urodziny Wiktorka obchodzimy na Isla Margarita (Wenezuela) !